احساس ميکني پر از حرفي.  

يه چيز هايي داري که بايد بگي.

به يکي. بالاتر از يه درد دل.

يه گره کور يه جايي زير قفسه سينت که گاه و بيگاه داغ ميشه. ميسوزه. آتيشت ميزنه.

يه معما که هيچ وقت نخواستي حلش کني،  يا نتونستيش.  وحشت داشتي. هميشه ميترسيدي اگه دست بهش بزني، کل کلاف وجودت بهم بپيچه.
يه روز بهاري از اول صبح،همه بي مهرتر از هميشن. نميدوني چرا.آخه چي شده؟ شايد تو بد شدي. نميدوني . فقط ميدوني که نا مهرباني ها يکي پس از ديگري مثل زلزله هاي کوچيک تکونت ميدن. 

نا خودآگاه ياد اون راز قديميت مي افتي. اينبار يه تکون چند ريشتري ميخوري. بي تاب ميشي. به خودت اعلام جنگ ميکني. ديگه تحمل نداري. يه پيام آور صلح ميخواي. يکي که باهاش حرف بزني. به همين سادگي. فقط يکي که همه چي رو برات ساده کنه. خدايا کي ميتونه باشه؟
يکي بايد باشه.آره آره ،يکي هست. رو موبايلت دنبال اسمش ميگردي . خدايا خدايا. يعني الان چيكار داره مي كنه ؟ رو سيم کارت save کرديش. پس بايد باشه .هست.حتماً هست.
کلمه هاتو با احتياط تمام کنار هم ميچيني. هر چي جلوتر ميري براي تو حياتي تر ميشن.سعي ميکني کنترلت رو از دست ندي.آروم سعي ميکني معماتو براش تشريح کني.با sms  حرفاتو خلاصه مي كني....
نگاهش جلوي چشاته. نوع نگاهش گيجت ميکنه. معني نگاهه شيرينش با محتواي حرفاي تو نميخونه. ولي تو باز ميگي و مي نويسي... و اون فقط گوش ميکنه.
بالاخره تموم ميشه. تو وجودت دنبال يه جور حس "آخييييييش" ميگردي،اما پيداش نميکني. حرفات ته ميکشن.

حس اينکه نتونستي خوب بگيشون شروع ميشه. sms روارسال مي كني . منتظره نظرشي. يه راهنمايي ، يه همدلي، يه همدردي ،ولي نه...انگار...خدای من..انگار داره حرفاي ديگه اي بهت ميگه.چيزاي که الان انتظارشونو نداري.
داره بهت ميگه که برو گم شو ، بهت ميگه که ....!!!!

همه چي تو ذهنت به هم ميريزه. حس هاتو قاطي ميکني. گيج تر ميشي. ميخواي آشفته شي، فرياد بزني...اما...
اما ... به خودت دلداري ميدي.......تصميم مي گيري ديگه چيزي بهش نگي...  خودت رو بيشتر از اين سبك نكني .........چون حالا ديگه فكر مي كني كه اون هم مثل بقيه است...
معماتو ميزاري کنار،
و  باز تو مي موني و هزار حرف نگفته...