در انتهای هر سفر
در آئينه
دار و ندار خويش را مرور می کنم
اين خاک تيره اين زمين
پاپوش پای خسته ام
اين سقف کوتاه آسمان
سرپوش چشم بسته ام
اما خدای دل !
در آخرين سفر
در آئينه به جز دو بيکرانة کران
به جز زمين و آسمان
چيزي نمانده است.
گم گشته ام، کجا!
نديده ای مرا؟!

---